در بسياري از موارد وقتي كودكان بي سرو صدا بازي مي كنند يا كارهاي خانه را بدون شكايت انجام مي دهند ، از سوي والدين تشويق نمي شوند . اما تحقيقات نشان مي دهد كه عدم تحسين و عدم توجه به رفتارهاي شايسته مي تواند منجر به به افزايش سوء رفتار شود . در واقع تحسين و تشويق را مي توان براي هدايت كودكان از مراحل كوچك متعددي كه بايد براي كسب مهارت هاي جديد طي شوند ، براي كمك به آنها در جهت بردست آوردن تصوير مثبتي از خود و براي فراهم كردن انگيزه اي كه براي ادامه ي يك كار دشوار به آن نياز دارند ،بكار گرفت .
بر خلاف پاداش هاي محسوس مانند پول يا امتياز ، منبع تقريباً نامحدودي از تحسين و ساير پاداش هاي اجتماعي وجود دارد . تشويق رفتارهاي مثبت در كودكان وقت زيادي نمي گيرد . يك جمله ي ساده مانند « خوشم مي آيد كه بي سرو صدا مشغول بازي هستي ، چه دختر خوبي! يا در آغوش گرفتن به موقع ، همه ي چيزي است كه مورد نياز است .
در حالیكه برخي از والدين معتقدند كه نبايد كودكان خود را تحسين كنند ، برخی ديگر نمي دانند چگونه يا در چه موقع تحسين و تشويق كنند . شايد وقتي بچه بوده اند به ندرت تحسين شده اند و كلمات به نظرشان تصنعي و ناجور مي آيد يا اينكه نمي دانند كدام رفتارها را تحسين كنند . با اين حال والدين و ساير بزرگسالان مي توانند مهارت هاي تشويق و تحسين را بياموزند و وقتي ياد گرفتند ، در مي يابند كه استفاده از پاداش هاي اجتماعي اغلب تأثير نماياني در رفتار كودكانشان دارد .
آيا تحسين ، بچه ها را لوس مي كند ؟
« آيا اين خطر وجود ندارد كه با تحسين كردن بچه ها را لوس كنم ؟ آيا ياد نمي گيرد كه فقط براي پاداش هاي بيروني و تأييد بزرگسالان همكاري كند ؟ » .
حقيقت آن است كه كودكان در اثر تحسين لوس نمي شوند ، ياد هم نميگيرند كه فقط براي تشويق هاي بيروني كار كنند. در واقع بر عكس است : كودكاني كه فقط براي پاداش هاي بيروني كار مي كنند بيشتر آنهايي هستند كه به ندرت از سوي بزرگسالان تحسين و تشويق مي شوند. در نتيجه نياز آنها به تحسين آن قدر شديد است كه ياد مي گيرند آنرا قبل از اجابت درخواست هاي والدين طلب كنند .
كودكاني كه زياد از سوي والدين تحسين مي شوند ، حسن احترام به خود قوي تري پيدا مي كنند . همچنين احتمال بيشتري دارد كه ديگران را تحسين كنند و اين مي تواند اثرات وسيعي داشته باشد . اصلي كه در اينجا در كار است اين است : « آنچه را كه مي دهي پس مي گيري ». تحقيقات نشان مي دهد كه كودكاني كه در مدرسه جملات مثبت زيادي در مورد ديگران بكار مي برند ، محبوب ميشوند و جملات مثبت زيادي از ديگران دريافت مي كنند . به ياد داشته باشيد : كودكان از آنچه ميشنوند و مي بينند تقليد مي كنند . اگر كراراً پيام هاي مثبت از والدين خود دريافت كنند ،احتمال بيشتري دارد اين نوع طرز تفكر را دروني كنند و ازآن براي تقويت حس اعتماد به نفس خود استفاده كنند و در مورد ديگران بكار ببرند . البته بر عكس آن هم مصداق دارد. اگر والدين منفي و خرده گير باشند بچه ها هم از اين رفتار پيروي مي كنند .
آيا كودكان خودشان بايد بدانند چگونه رفتار كنند ؟
« بچه ي من بايد بداند چطور رفتار كند . مسلماً لازم نيست كه كارهاي روزمره اي مثل انجام دادن كارهاي خانه يا سهيم كردن ديگران در اسباب بازي هايش را تشويق كنم ؟ »
انتظار اينكه كودك بدون تحسين يا پاداش عمل كند ، واقع بينانه نيست . تنها راهي كه كودك با آن رفتار خاصي را ياد مي گيرد اين است كه آن رفتار تقويت شود . اگر والدين به آن رفتار توجه كنند ، احتمال بيشتري دارد كه آن رفتار تكرار شود و اگر آنرا ناديده بگيرند ، احتمال كمتري دارد كه ديگربار ظاهر گردد . در نتيجه رفتار خوبي را نبايد بي اهميت دانست و گر نه زود از بين مي رود .