تعليم وتربيت همان زندگي است. در تمام مراحل تربيت، اگر محتوي طوري ارائه شود که با زندگي کودک عجين نشده باشد، کودک علاقه اي به آنها نشان نمي دهد. هرچه ارتباط بيشتر ي بين موضوع درسي، فعاليتهاي پيش دبستاني و زندگي واقعي کودک ايجاد بشود. موجب ميل و رغبت کودک به اين مسأله خواهد شد.
مباني اجراي برنامه آموزشي .
اولين نکته مهم درآموزش پيش دبستاني، تمرين مشاهده است. کودک پيش دبستاني فراخناي توجه بسيار محدودي دارد. درنتيجه تمرکز وي برفعاليتها و مسائل بسيار محدود است و مدام دچار حواس پرتي مي شود. لذا براي ربط وگسترش تمرکز کودک، بايد قوه ي مشاهده او را تقويت کرد. فعاليتهاي يادگيري بايد بالاتر از توانمنديهاي فعلي کودک باشد، زيرا يکساني برنامه ها و توانمندي کودک، هيچگونه تربيتي را به دنبال ندارد.
تمرين وتربيت حواس در دوره پيش دبستاني، بسيار مهم است. دراين زمينه بايد از روش منطقي استفاده کرد. روش منطقي از جزء به کل و از ساده ترين محسوسات شروع ميشود. حواس را يک به يک پرورش مي دهد وسپس از طريق تركيب فعاليتها، حواس را پرورش مي دهد .
مربيان بايد به تربيت تخيل کودکان توجه داشته باشند که يکي از راههاي
آن بيان قصه وداستان براي آنهاست. حتي بايد نقشهاي فعالي به کودکان داده شود تا تأثير داستان ها را مضاعف کند. البته درپرورش قوه ي تخيل کودکان بايد به تفاوتهاي فردي آنها نيز توجه داشت. دراختيار قرار دادن کتب مصور به کودک موجب مي شود که قوه خلاقيت وي تقويت شود.
مربيان پيش دبستاني، به منظور پرورش قدرت تکلم کودکان وظايف زير را به عهده دارند :
ايجاد شرايط مناسب جهت تقليد کودکان * اصلاح تلفظ کودک * اصلاح جمله بندي *تشويق کودکان خجالتي به صحبت کردن درحضور جمع *عدم انتقاد از کودک * عدم توقعات بيش از حد از کودک * استفاده از بازيهاي گروهي براي پرورش قدرت تکلم کودک.