اين عناصر عبارتند از:
1- خلاقيت و خطرپذيري:[1] ميزاني كه افراد تشويق ميشوند تا خلاق، نوآور و خطر پذير گردند.
2- توجه به جزئيات: ميزاني كه انتظار ميرود كاركنان بتوانند مسائل را تجزيه و تحليل كنند و به صورتي دقيق به امور بپردازند.
3- توجه به نتيجه: ميزاني كه مديريت يا رهاوردها توجه ميكند، نه به روشها و فرايندهايي كه بايد براي دستيابي به اين نتيجهها به كار برد.
4- توجه به افراد: ميزاني كه مديريت به كاركنان اجازه ميدهد در تصميمگيريها مشاركت كنند و نيز ميزاني كه مديريت درباره آثار و نتيجههاي تصميمگيري بر افراد توجه ميكند.
5- تشكيل گروه (تيم): ميزاني كه مديريت، كارها را به گونهاي تنظيم ميكند كه به وسيلهتيم ( و نه به وسيله افراد) انجام شود.
6- تحول[2]: ميزاني كه افراد داراي روح پرخاشگري، تحول يا حتي جسارت هستند ( نه افراد ساده انديش و احتمالاً بي اعتنا)
7- ثبات يا پايداري[3]: ميزاني كه سازمان در فعاليتهاي خود به حفظ وضع موجود ( و نه رشد) تأكيد و توجه ميكند.
8- هدايت[4]: ميزان ايجاد و مقاصد صريح و انتظارات عملكردي صحيح توسط سازمان
9- ميزان ترغيب واحدها به عمل براساس روش هماهنگ در درون سازمان
10- حمايت مديريت: ميزان برقراري ارتباطات مشخص، مساعدت و حمايت مديران از زيردستان
11- نظارت[5]: شمار قوانين و مقررات و نيز ميزان سرپرستي مستقيمي كه در جهت نظارت و كنترل بر رفتار كارمندان به كار ميرود.
12- هويت[6]: درجهاي كه بر حسب آن، افراد پيش از آنكه با گروه كاري خاص يا زمينۀ تخصص حرفهاي خود شناسايي شوند، با سازمان به عنوان مجموعهاي مورد شناسايي قرار ميگيرند.
13- نظام پاداش: ميزان تخصيص پاداشها ( افزايش حقوق و ترفيعات) به جاي آنكه بر مبناي ارشديت و يا طرفداري بي جهت و دليل باشد، براساس معيار عملكرد كاركنان استوار است.
14- الگوهاي ارتباطات[7]: ميزان محدود شدن ارتباطات به سلسله مراتب رسمي اختيار.